Znajdujesz się w: Strona główna / Dekanat Ziębicki
Wydrukuj stronę Poleć znajomemu
x

Zapraszam do obejrzenia strony Dekanat Ziębicki - Oficjalny serwis Urzędu Miejskiego w Ziębicach.

 

Pobierz PDF

Dekanat Ziębicki

 

Ziębice - Parafia pw. św. Jerzego
Ziębice, ul. Gliwicka 4
tel./fax 74 8 191 249
http://www.foto.kai.pl/

 

Data erygowania parafii: XIII.
Księgi metrykalne: od 1638 r.
Kronika parafii: od 1680 r.

Ziębice zostały założone przez księcia śląskiego Henryka III. Wg dokumentu z 1268 r. miasto miało być lokowane w miejscu polskiej wsi Sambice, zniszczonej przypuszczalnie podczas najazdu Tatarów w 1241 r. Najstarszy zapis odnoszący się do Ziębic jako osady z prawami miejskimi, zwanej wówczas Münsterberg, pochodzi z 1253 r. Około 1270 r. działa w Ziębicach Szpital św. Piotra, potwierdzony archiwalnie w 1276 r. W 1282 r. książę Henryk Probus powierzył opiece Krzyżowców w Czerwoną Gwiazdą ten szpital, sprowadzając ich ze szpitala św. Macieja we Wrocławiu. Zamek i mury obronne miał wznieść Bolko I Świdnicki. W 1301 w dokumentach wymieniany jest już kasztelan ziębicki, co potwierdzałoby istnienie grodu. Pierwsza wzmianka o murach miejskich pochodzi z 1336 r.; przypuszczalnie stał już wtedy w Ziębicach pierwszy murowany kościół parafialny.
W trzeciej ćwierci XIII w. doszło do rozbudowy kościoła romańskiego. Zachowano tylko wschodnią, prezbiterialną część dawniejszej budowli, zburzono zaś sam korpus, by wznieść nowy, znacznie większy, zachowany do tej pory. Ta wczesnogotycka część jest najstarszym na Śląsku założeniem dwunawowym. W II poł. XIV w. stare, romańskie prezbiterium zastąpiono obecnie istniejącą częścią, wschodnią - trójnawową. W tym samym czasie powstała nowa zakrystia wraz z emporą książęca ( późniejsza kaplica św. Jerzego ), po stronie południowej. W latach 1420 - 1423 zbudowano kaplicę Mariacką, przylegająca do kościoła od strony północnej. W II poł. XV w. postawiono wieżę dzwonów, stojącą przy fasadzie zachodniej; pod koniec XVI w. połączono ją murowanym przejściem z chórem. W latach 1706 - 1707 wymieniono zachodnią cześć sklepień oraz przebudowano dach; w miejsce podwójnego powstał jeden, wspólny dla obu naw i zastępuje dwa szczyty wczesnogotyckie jednym barokowym. Dzisiejszą formę kościół zawdzięcza restauracji dokonanej w latach 1898 - 1900. Obecnie w części zachodniej jest dwunawowy, czteroprzęsłowy, sklepiony krzyżowo na gurtach z żebrami i służkami przyściennymi. Między nawami stoi rząd ciężkich ośmiobocznych filarów. Prezbiterium jest trzynawowe, od wschodu zamknięte trójboczne.
Od północy przylega do kościoła wysoka dzwonnica, zwieńczona blankami i piramidalnym hełmem ceglanym. Na fasadzie zachodniej zachował się ostrołukowy portal, bogato rzeźbiony, stanowiący doskonały przykład rzeźby z przejściowego okresu romańsko - gotyckiego.
W roku 1956 odnowiono polichromię w prezbiterium, zaś w latach 1970 - 1974 przeprowadzono konserwację ołtarza głównego, sakramentarium, dwu krucyfiksów, oraz pomalowano całe wnętrze. W 1995 r. rozpoczęto renowację witraży, które ukończono w 1997 r. W latach 1998 - 2000 wykonano remont pokrycia dachowego oraz impregnacje więźby dachowej.
Wnętrze: Dwa skrzydła ołtarzowe z XVI w. ze scenkami z życia Najświętszej Maryi Panny, późnogotyckie kamienie tabernakulum, założone na sześcioboku z wysmukłym zwieńczeniem, dwa gotyckie krucyfiksy, rzeźbiony tryptyk z pocz. XV w. Oraz kamienna ambona z 1595 r. Na ścianie prezbiterium znajdują się freski ze scenkami z życia Chrystusa, pochodzące z poł. XIV w. Ołtarz główny i boczne są barokowe. Na ścianach liczne epitafia z II poł. XVI w.


Ziębice - Parafia pw. Świętych Piotra i Pawła
Ziębice, ul. Kolejowa 27 a
tel./fax 74 8 191 253

Data erygowania parafii: 1972 r.
Księgi metrykalne: od 1968 r.
Kronika parafii: od 1968 r.
Kościół rektorski: Ziębice, pw. Matki Bożej Miłosierdzia
Zgromadzenie zakonne:

  1. Towarzystwo chrystusowe dla Polonii Zagranicznej, 57 - 220 Ziębice, ul. Kolejowa 27 a,
  2. Misjonarki Chrystusa Króla dla polonii Zagranicznej,

Na miejscu dzisiejszego szpitala i kościoła mieścił się w XIII w. tzw. szpital miejski, czyli przytułek dla starców i chorych pozbawionych opieki. Piecze nad tym przytułkiem objęli krzyżowcy z czerwoną gwiazda. Z łaski księcia śląskiego Henryka IV otrzymali oni ziemię w Ziębicach i założyli tutaj komandorię, czyli placówkę zakonną, pw. Świętych Piotra i Pawła. Ten sam książę wybudował dla nich około 1282 r. kościółek przy przytułku. Został on oddany w opiekę tym samym patronom. Z dokumentów wynika, że po okresie rozwoju, w czasie reformacji zakon musiał opuścić Ziębice i sprzedał swoje posiadłości. Dopiero w XVIII w. zakonnicy wykupili te posiadłość i kościółek szpitalny, niestety, prawie zupełnie zrujnowany. Budynek szpitalny odnowiono i w 1729 r. zbudowano nowy kościół z piękną barokową wieżą. Poświęcono go w 1730 r. dawnym patronom domu zakonnego świętym Piotrowi i Pawłowi. W 1810 r. cała posiadłość wraz z kościołem uległa sekularyzacji i przeszła na własność państwa. Kilka lat później jeden z mieszkańców Ziębic kupił budynki i grunta dawnej komandorii i zamienił je na gospodę. Po odkryciu źródła mineralnego dawna komandoria stała się domem kuracyjnym. W tym czasie kościoła używano ( pozbawiając go ozdób, ołtarzy, a nawet płyt kamiennych z posadzki ) jako magazynu siana dla koni garnizonu ziębickiego.
Posiadłości Rycerzy od Gwiazdy w 1864 r. zakupione zostały dla Konwentu Elżbietanek wrocławskich. Odnowiły one kościół i wieżę oraz umieściły otaczany kultem pomnik św. Jan Nepomucena. Jest to figura w stylu barokowym wykonana z piaskowca. Po 55 latach opuszczenia odprawiono znów mszę św. W tym pięknym i zacisznym kościółku.
Od 1948 r. kościół należy do księży Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Przydzielono im także budynek na Niższe Seminarium Duchowne. W ciągu kilku lat przeszło przez nie kilkuset małoseminarzystów, z których większość została później kapłanami Towarzystwa Chrystusowego. Niestety, w 1952 r. władze państwowe zlikwidowały Niższe Seminarium, przeznaczając jego budynek na szpital. Pozostawiono tylko stara część klasztoru, gdzie jeszcze przez kilka lat mieścił się nowicjat i pierwsze dwa lata studiów filozofii dla kleryków Wyższego Seminarium Duchownego. W latach 80 XX w. w tej części klasztoru mieścił się także postulat dla kandydatek Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej.
Obecnie pomieszczenia klasztorne zajęte są przez księży i braci zakonnych, udzielających się w posłudze duszpasterskiej przy parafii Świętych Piotra i Pawła, która została erygowana przez wydzielenie z parafii św. Jerzego w Ziębicach w 1972 r. i oddana w posługę księżom chrystusowcom.
Ziębice, pw. Matki Bożej Miłosierdzia
Wzniesiony w latach 1796 - 1797 jako zbór ewangelicki wg projektu N. von Gneisenaua z Brzegu, na miejscu zburzonego w 1791 r. zameczku książęcego. Po zniszczeniach wojennych w 1945 r. adoptowany w 1969 r. dla celów oświatowych. Opuszczony popadł z czasem w ruinę. W latach 90 kościół przejęło Wyższe Seminarium Duchowne, oddział w Henrykowie. Po przeprowadzonym remoncie generalnym i poświęceniu w 2001 r. służy jako kościół rektorski wiernym.


Henryków - Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Henryków, pl. Cystersów 1
tel. 74 8 105 069

Data erygowania parafii: XIII w.
Księgi metrykalne: chrztów 1650 - 1796, od 1945 r.; ślubów 1656 - 1774, od 1945r.; zgonów 1659 - 1790, od 1945 r.
Kronika parafii: od 1700 r.
Zgromadzenia zakonne:

  1. Ojcowie Cystersi, 57 - 210 Henryków, pl. Cystersów 1, tel. (074) 8 105 069
  2. Siostry Elżbietanki, 57 - 210 Henryków, pl. Cystersów 1

Wieś wymieniona po raz pierwszy w 1222 r.; gdy kanonik wrocławski ufundował na tym terenie opactwo Cystersów. Pierwszy konwent przybył z Lubiąża w 1222r. Prace przy wznoszeniu kościoła trwały do ok. 1270 r.; z przerwą w 1241 r.; kiedy w czasie najazdu tatarskiego opactwo zostało spalone. Wzniesiono wówczas część wschodnią z transeptem i jednym przęsłem nawy, budowę kontynuowano w I poł. XIV w. Jest to świątynia trzynawowa, z transeptem i trzynawowym prezbiterium, zamkniętym prosto, otoczonym niegdyś wieńcem kaplic, obecnie częściowo przebudowanych, częściowo zburzonych. W poł. XIV w. dobudowano dwie kaplice od strony północnej: Krzyża Świętego i Grobu Pańskiego. Od wschodu zamykają prezbiterium trzy barokowe kaplice z przedsionkami: Świętej Rodziny, Trójcy Świętej i św. Marii Magdaleny. Fasada zachodnia ma przedsionek nakryty kopuła oraz wieżę zbudowaną w 1608 r.; z dwukondygnacyjnymi hełmami.
Świątynia konsekrowana w 1668 r. za rządów opata Henryka III Kahlerta, kiedy to kościół otrzymał tytuł Bazyliki Mniejszej.
W 1957 r. wymieniono zagrzybione elementy więźby dachowej oraz pokryto blachą dachy kaplic. W latach 1968 - 73 przeprowadzono remont elewacji wewnętrznych, wykonano konserwację malowideł ściennych trzech obrazów płóciennych, stall i rzeźb: św. Augustyna oraz św. Jana Ewangelisty i płaczącego Anioła w kaplicy Krzyża Św. Następnie przeprowadzono renowację kaplicy Trójcy Świętej. W 1978 r. wymieniono przegniłą więźbę dachową i stara blachę, zastępując ją miedzianą; położono też nową elewację na całej świątyni. Wymieniono również instalację odgromową.
W 1991 r., po pożarze najwyższego hełmu wieży, przywrócono jej pierwotny kształt. W 1996 r. całe wnętrze poddano pracom konserwatorskim, które trwały do 1997 r. Odrestaurowano wówczas figury, cztery ołtarze i ambonę. W tymże roku wyremontowano dach północny kościoła i dach plebani.
Wnętrze: Szczególną uwagę zwracają: ołtarz główny z ok. 1684 r., wykonany przez J. Schroetterra, obraz M. Willmanna z ok. 1700 r. Boże narodzenie w wizji św. Bernarda, żelazne okucia drzwiowe z XIV w. ołtarze boczne z ok. 1609 r,; obrazy w nich są dziełami współpracowników Willmanna, J. Liszki i J. Kretschnnera.
W nawie głównej znajdują się stalle wykonane przez T. Weissfeldta i jego uczniów w latach 1702 - 1710. Wystrój trzech kaplic po stronie wschodniej jest rokokowy z lat 1760 - 1763.; malowidła ścienne i obrazy SA dziełem J. Kynasta z Wrocławia. Kaplicę środkową św. Magdaleny wzniesiono jako mauzoleum Bolka II Ziębickiego. Gotycka płyta nagrobna księcia i jego żony Juty z Tręczyna została wykonana po 1342 r. Na ścianach kaplicy Krzyża Św. zachowały się fragmenty fresków z pocz. XVII w., przedstawiających Matkę Boską Różańcową i postacie opatów henrykowskich. W prezbiterium i nawach zawieszone są liczne obrazy barokowe: w nawach bocznych pięć dzieł M. Willmanna, w transepcie siedem obrazów J. Liszki oraz w nawie głównej i transepcie cykl obrazów J. Bonory Legenda św. Bernarda. Szczególnym kultem cieszy się figura Matki Boskiej Królowej Świata, wyrzeźbiona w drewnie lipowym na przeł. XV/XVI w. W zakrystii znajduje się monstrancja w formie drzewa Jessego i kielich z 1671 r., krucyfiks z kości słoniowej z XVII w. oraz szaty liturgiczne z okresu baroku.

Metropolitarne Wyższe Seminarium Duchowne Oddz. W Henrykowie Annus Propedeuticus
Mieści się w pocysterskim opactwie, położonym nad rzeka Oławą. Tutaj w 1222 r. Henryk Brodaty, mąż św. Jadwigi, patronki Śląska i ojciec Henryka Pobożnego, wyraził zgodę na ufundowanie klasztoru cysterskiego. Przez wiele wieków w murach tego domu mieszkali mnisi. W 1810 r. rząd pruski dokonał kasaty opactwa. Dobra cysterskie przejęła rodzina sasko - weimarska - na drodze dziedziczenia - książęta weimarscy. Po II wojnie światowej obiekt przekazano Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu. Pod jego zarządem uległ powolnemu niszczeniu. W 1965 r. ulokowano tu szkołę rolniczą. W 1989 r. szkoła została zlikwidowana. Władze cywilne zdecydowały się oddać obiekt w ręce Kościoła. Pierwszeństwo do przejęcia tego obiektu mieli oo. cystersi, którzy pracują w tutejszej parafii. Ponieważ cystersi nie przejęli go z braku możliwości zagospodarowania w całości klasztoru, został on przejęty przez metropolitę wrocławskiego kardynała Henryka Gulbinowicza dla potrzeb archidiecezji. W 1990 r. metropolita wrocławski powołuje Annus Propedeuticus Wyższego seminarium Duchownego. Następnie zostaje otwarte Centrum Powołaniowe Archidiecezji, w którym systematycznie organizowane są miesięczne spotkania formacyjne, prowadzone przez przełożonych domu, przy współudziale alumnów. Od chwili przejęcia gmachu (1989 - 1995) na terenie obiektu dokonano wielu prac modernizacyjnych i konserwatorskich, m.in. remont Sali Purpurowej (malowanie, wymiana podłogi na mozaikę, konserwacja mebli antycznych), renowacja i konserwacja klawikordu, utworzenie sali komputerowej, remont oranżerii, auli, Sali gimnastycznej, budowa boisk sportowych, renowacja elewacji obiektu.


Opactwo Cystersów w Henrykowie


Opactwo Cystersów w Henrykowie


Opactwo Cystersów w Henrykowie


Herb Cystersów z Henrykowa


Bożnowice - Parafia pw. Trójcy Świętej
Wieś, nr 50, poczta 57-210
Tel. 74 810-23-68

Data erygowania parafii: XIV w.
Księgi metrykalne: 1650-1684, od 1840 r.
Kronika parafii: od 1966 r.

Zgromadzenie zakonne: Księża Chrystusowcy
57-210 Bożnowice 50
tel. 74 810-23-68

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1312 r. Do 1810 r. Bożnowice należały do opactwa Cystersów w Henrykowie. Pierwotny kościół parafialny pw. Św. Marcina wzmiankowano w 1376 r. Obecny, zbudowany w 1709 r. w stylu barokowym, jednonawowy o sklepieniu kolebkowym, z węższym prezbiterium. W 1945 r. otrzymał obecne wezwanie.


Krzelków - Parafia pw. Św. Jadwigi
Wieś, nr 8, poczta 57-210
Tel. 74 819-13-14

Data erygowania parafii: XIV w.
Księgi metrykalne: od 1666 r.
Kronika parafii: od 1945 r.

Zgromadzenie zakonne: Księża Chrystusowcy
57-210 Krzelków 8
tel. 74 819-13-14

Do 1810 r. Krzelków należał do cystersów w Henrykowie. Kościół parafialny został zbudowany w 1706 r. w stylu barokowym, rozbudowany w 1741 r. (wieża), restaurowany na pocz. XX w. Wyposażenie jednonawowego wnętrza - barokowe. Ołtarz główny pochodzi z 1730 r.; w bocznym jest gotycka rzeźba Madonny z XV w. Uzupełnieniem jest wieża z zegarem odbudowana w 1864 r. W latach 1961 - 69 przeprowadzono remont wieży i odmalowano wnętrze kościoła.

Kościół filialny:
Czerńczyce, pw. Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny: murowany, postawiony w 1726 r. przez cystersów w stylu barokowym. Zachował się dzwon z 1726r. W 1970 r. remont wieży. W latach 1975 - 76 przełożono pokrycie dachowe i odnowiono wnętrze.

Krzyże i kapliczki:
Krzelków- 3 stare i 2 nowsze kapliczki, krzyż z piaskowca k. Kościoła; Czerńczyce - 1 stara kapliczka, 2 krzyże kamienne, 3 drewniane.


Niedżwiednik - parafia pw. Św. Jana Ewangelisty
Wieś, nr 53, poczta 57-224
Tel. 74 819-15-14

Data erygowania parafii: XIV w.
Księgi metrykalne: chrztów od 1791 r.; ślubów od 1797 r.; zgonów od 1796 r.
Kronika parafii: od 1946 r.

Kościół parafialny pw. Św. Jana Ewangelisty wzmiankowany w 1253 r. Murowany, wzniesiony w stylu gotyckim w XIV w. Odbudowany po pożarze w 1666 r. w stylu barokowym, przebudowany w latach 1875 - 84, wyposażenie wnętrza barokowe. W latach 1550 - 1644 - protestancki.

Kościół filialny:
Rososznica, pw. Św. Michała Archanioła: murowany, wzniesiony przed 1294 r., całkowicie odbudowany po pożarze w 1668 r. w stylu gotyckim, przebudowany w stylu barokowym w 1741 r., restaurowany w 1840 r.

Kaplica mszalna:
Służejów Duży, pw. Wniebowzięcia najświętszej Maryi Panny - wzniesiona w 1805 r., restaurowana w początkach XX w.


Osina Wielka - Parafia pw. Św. Wawrzyńca
Wieś, nr 50, poczta 57-220
Tel. (074) 819-14-01

Data erygowania parafii: XIV w.
Księgi metrykalne: chrztów 1766 - 1793, 1905 - 1948, od 1960 r.; ślubów od 1945 r.; zgonów od 1951 r.
Kronika parafii: od 1971 r.

Do 1810 r. wieś należała do klasztoru Cystersów w Kamieńcu Ząbkowickim. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1293 r. Obecny, murowany, został wzniesiony w latach 1506 - 21; z tego okresu pochodzi wieża. Odbudowany po pożarze w 1664 r., przebudowany w 1800 r w stylu klasycystycznym. W latach 1970 - 73 założono podtynkową instalację elektryczną, wyremontowano stolarkę okienną i drzwiową oraz mur przykościelny. W latach 1994 - 2001 otynkowano wieżę, przełożono dach, odmalowano wnętrze kościół, założono trzy żyrandole i dwie nowe lampki wieczne. Zamontowano drzwi wejściowe główne i boczne. Renowacja witraży. Remont plebani.

Kościoły filialne:

  1. Biernacice, pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej (pierwotnie św. Donata) - murowany, wzniesiony w 1936 r. W latach 90 XX wieku ogrodzono cmentarz, wmontowano nowe drzwi, zawieszono nowe żyrandole. W 2001 r. przełożono część dachu, planowane jest malowanie wnętrza kościoła.
  2. Dębowiec, pw. Św. Antoniego -Murowany, wbudowany w 1834 r., odnawiany w 1912 r. na uwagę zasługuje tryptyk z 1513 r., pochodzący z kościoła pocysterskiego w Kamieńcu Ząbkowickiego, oraz obraz św. Antoniego z 1835 r. w latach 1974 - 75 wykonano instalację odgromową i nową polichromię. W latach 90 przeprowadzono remont wnętrza kościoła, wstawiono nowe drzwi boczne, założono żyrandol, sprawiono nowe schody, poprawiono elewację.

Krzyże przydrożne:
Osina Wielka, Biernacice, Dębowiec; w Osinie Wielkiej i Biernacice - figury św. Jana Nepomucena.


Starczówek - Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Wieś, nr 27, poczta 57-220

Data erygowania parafii: XIV w.
Księgi metrykalne: chrztów 1654 - 1786, od 1908r., ślubów od 1654 - 1726, 1766 - 1770, od 1908 r.; zgonów 1654 - 1726, od 1908 r.
Kronika parafii: od 1900 r.

Pierwotny kościół drewniany z 1376 r. przynależał do opactwa Cystersów w Henrykowie. Obecny parafialny, murowany, z lat 1721 - 32, restaurowany na pocz. XX wieku. Jednonawowy, częściowo zbarokizowany.
Wnętrze: na uwagę zasługują - ołtarz główny, ambona, chrzcielnica, obrazy: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, św. Karola Boremeusza, św. Wincentego a Paulo oraz rzeźby św. Antoniego, św. Jana Nepomucena, św. Izydora. W 1968 r. założono podtynkową instalację elektryczną oraz odmalowano wnętrze. W latach 1993 - 2000 wymieniono rynny, odmalowano wnętrze świątyni, wykonano nagłośnienie (instalacja podtynkowa), założono nowe żyrandole. Wybudowano też kaplicę przdpogrzebową.

Kościół filialny:

Niedźwiedź, pw. Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza - wzmiankowany w 1368 r., murowany, jednonawowy. Obecny kościół z wnętrzem w stylu barokowym z 1823 r. W latach 1969 - 74 wyremontowano pokrycie dachowe, odmalowano wnętrze i odnowiono tynki zewnętrzne. Natomiast w latach 1994 - 2000 wymieniono rynny, założono instalację nagłaśniającą podtynkową, odmalowano wnętrze świątyni, zakonserwowano ołtarz główny i ołtarze boczne. Zbudowano kaplice przdpogrzebową.


Wigańcice
Wieś, nr 89, poczta 57-220
Tel. 74 819-16-01

Data erygowania parafii: XV w.
Księgi metrykalne: 1682 - 1742, od 1945 r.
Kronika parafii: od 1952 r.

Zgromadzenie zakonne:
1. Księża Chrystusowcy, 57-220 Wigańcice, tel. 74 819-16-01
2. Siostry Marii Niepokalanej, 57-220 Wigańcice 86

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1378 r. W latach 1575 - 1653 kościół należał do protestantów. W 1653 r. nastąpiła rekoncyliacja kościoła. W latach 1753 - 1946 parafię obsługują księża diecezjalni narodowości niemieckiej z archidiecezji wrocławskiej, w okresie 1946- 1949 księża polscy z archidiecezji wrocławskiej. Od 1949 r. pracę duszpasterską prowadzą księża z Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej.
Kościół parafialny murowany, wzniesiony na przeł. XV/XVI w. Z tego okresu pochodzi wieża; przebudowany w stylu barokowym w 1730 i 1812 r. W latach 1966 - 1970 wykonano remont tynków zewnętrznych i pokrycia dachowego. Odmalowano również wnętrze.
W okresie 1990 - 1993 trwało malowanie kościoła. Odnowiono i pozłocono trzy ołtarze, Drogę Krzyżową, ambonę, konfesjonały i rzeźbione części organów. Przy wejściu do świątyni, obok głównej bramy kościelnej jest krzyż pokutny z XV w. Organy pochodzą z 1793 r.


D E K R E T o ustanowieniu Diecezjalnego Sanktuarium Męki Pańskiej

Kościół parafialny p.w. Św. Jerzego w Ziębicach, od ponad 700 lat, gromadzi w swoim wnętrzu liczne dzieła sztuki sakralnej, tematycznie bliskie wydarzeniom związanym z tajemnicą męki i śmierci naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Niewątpliwie ich obecność w tym miejscu świadczy o tym, że właśnie w tej świątyni, zarówno miejscowi wierni, jak i przybywający do niej mieszkańcy okolicznych terenów zwylki byli otaczać szczególną czcią tajemnice Męki Pańskiej.
Do najstarszych zabytków w tym przedmiocie należy gotycki krucyfiks drewniany, zawieszony na filarze chóru muzycznego, rzeźba sięgająca pierwszej połowy XV wieku. Z ostatniej dekady tego samego wieku pochodzi, usytuowany w kaplicy Mariackiej, fresk - dzieło anonimowego autora szkoły śląskiej, przedstawiający postać tronującego Chrystusa, zamkniętą w mandroli uzupełnionej symbolami ewangelistów i aniołów z narzędziami męki Pańskiej. Początków XVI stulecia sięgają dwa malowane skrzydła ołtarza umieszczonego w nawie południowej; dzielą się one na osiem kwater wypełnionych scenami z Pasji tak rozmieszczonymi, że otwarty ołtarz przedstawia jego pierwszą część (Ostatnią Wieczerzę i Biczowanie - skrzydło lewe, orazChrystusa przed Piłatem i Ukrzyżowanie - skrzydło prawe), a zamknięty drugą część (Opłakiwanie i Zmartwychwstanie - skrzydło lewe oraz Złożenie do Grobu i Sąd Ostateczny - skrzydło prawe). Również następne wieki pozostawiły wyraźne ślady pozwalające wnioskować o trwającym ciągle kulcie Męki Pańskiej w Ziębickiej Świątyni p.w. Św. Jerzego. Wystarczy wspomnieć w tym kontekście: relikwiarz drzewa Krzyża Świętego, wykonany w stylu rokoko, który wzbogacił skarbiec omawianego kościoła przy końcu XVIII wieku, a także monumentalne stacje Drogi Krzyżowej, dzieło E. Kaempfera, z roku 1903 oraz rzeźbę w piaskowcu, przedstawiającą Chrystusa w Ogrójcu, usytuowaną na zewnątrz świątyni w XX wieku.
Mimo upływu czasu, pasyjny nurt chrześcijańskiej pobożności rozwijają i pogłębiają w sobie również aktualni mieszkańcy Ziemi Ziębickiej, łącząc go wyraźnie z omawianą Światynią p.w. Św. Jerzego. Często przybywają do Ziębic w zorganizowanych grupach, by trwać na modlitwie w tej świątyni lub uczestniczyć w piątkowym nabożeństwie Drogi Krzyżowej.
W związku z powyższym, niniejszym Dekretem, dla duchowego dobra wiernych, mocą kan. 1230 K.P.K. ustanawiam w Świątyni parafialnej p.w. Św. Jerzego w Ziębicach Diecezjalne Sanktuarium Męki Pańskiej.
Sanktuarium to, jako szczególne miejsce kultu i wypraszania Bożych Łask, cieszy się przywilejem uzyskiwania odpustu zupełnego przez wiernych, którzy nawiedzą to święte miejsce: w dniach Triduum Sacrum, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, w przypadku uczestniczenia w pielgrzymce zorganizowanej grupowo, a także raz w roku, w dniu dowolnie wybranym przez wiernego, i odmówią tam pobożnie Ojcze nasz i Wierzę w Boga oraz pomodlą się w intencjach Ojca Świętego. (...)
Niech wierni przybywający do tego kościoła, w którym tak wiele osób doświadczyło mocy Bożego Miłosierdzia, wypraszają przez ufną modlitwę łaski dla Ojca Świętego i całego Kościoła. W sposób szczególny zachęcam do modlitwy za wszystkich zagubionych, przygniecionych ciężarem słabości duchowej i fizycznej, aby znaleźli pocieszenie w strapieniach.
Niech to Sanktuarium staje się miejscem modlitwy dla wiernych różnych grup wiekowych, w którym wszyscy będą sie uczyć wprowadzać w życie najważniejsze przykazanie - przykazanie miłości Boga i bliźniego, jak siebie samego. Niech na modlitwie znajdują inspirację do godnego życia oraz siłę do budowania w swoich środowiskach „ cywilizacji miłości ”.
Niech będzie miejscem nieustannego wołania o dobre i liczne powołania kapłańskie i zakonne dla naszej Archidiecezji i dla całego Kościoła powszechnego.
Kustoszem sanktuarium ustanawiam każdorazowego proboszcza parafii p.w. Św. Jerzego w Ziębicach i zlecam mu troskę o jego ustawiczny rozwój. Niech zabiega, aby wszystkim pielgrzymom przybywającym do tego szczególnego miejsca łaski zapewnić obfitszy dostęp do środków zbawienia poprzez głoszenie Słowa Bożego i opowiednie ożywienie życia liturgicznego, zwłaszcza sprawowanie Eucharystii oraz sakramentu Pokuty i Pojednania, a także przez kultywowanie zatwierdzonych form pobożności ludowej (kan.1234.par 1 K.P.K.)
W wypełnianiu swoich obowiązków Kustosz powinien kierować się postanowieniami Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan 1230 - 1234) oraz dyrektywami Konferencji Episkopatu Polski i Biskupa Diecezjalnego.
Ustanowione niniejszym Dekretem Sanktuarium będzie spełniać swoje zadania i cele w oparciu o przepisy zawarte w Statucie zatwierdzonym przez Biskupa Diecezjalnego. W związku z tym polecam obecnemu Księdzu Kustoszowi opracowanie i przedstawienie do zatwierdzenia w/w Statutu. (kan.1232K.P.K.)
Kustoszowi, Duszpasterzom i Pielgrzymom przybywającym do Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach udzielam pasterskiego błogosławieństwa.

Henryk Kardynał Gulbinowicz
Arcybiskup Metropolita Wrocławski


Bazylika Mniejsza - Sanktuarium Męki Pańskiej - Kościół św. Jerzego

Rafał Śledź
Urząd Miejski w Ziębicach
ul. Przemysłowa 10, 57-220 Ziębice, pow. ząbkowicki, woj. dolnośląskie
tel.: +48748163870, fax: +48748191212, email: urzad@ziebice.pl, http://www.ziebice.pl
NIP: 887-10-01-679, Regon: 000530672
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x